Reservaties bezoek Paradise Kortrijk 2021

Reserveer je bezoek aan de Triënnale Paradise Kortrijk via www.paradisekortrijk.be

Blijf op de hoogte van onze nieuwsbrief.

Schrijf je in op onze nieuwsbrief

Waregem Be-Part
van 29 november 2015 - 31 januari 2016

Joris Van de Moortel: Ça Vous Intéresse l'Architecture? Botanical Vibrations Travel Through The Air Tangled As Wires, Attempting To Play With The Rhythmic Structure

Bekijk hier de opnames van de performance van Joris Van de Moortel door SPECTRA: https://vimeo.com/157109690

Het oeuvre van Joris Van de Moortel (Oostakker, 1983, woont en werkt in Antwerpen) is niet zomaar in enkele woorden te vatten. Dit consistente oeuvre moet je ervaren met alle zintuigen. In een galerie, museum of kunstenplatform (zoals Be-Part), tijdens een performance, op vinyl of cd, in een publicatie zoals de reeks Cylinder (zie infra). Hij ontwikkelt zijn productie rond de residuen van zijn performances en elementen die zijn dagelijkse leven bevolken, die hij transformeert tot sculpturen, installaties en 3D-collages.

Joris Van de Moortel improviseert, provoceert, creëert en vernietigt, om daarna opnieuw te creëren. Vanuit eenzelfde benadering wordt zijn werk vergeleken met de provocerende houding van Mike Kelley en de vernielzucht van Steven Parrino. Maar evengoed zou men kunnen verwijzen naar invloeden van Sonic Youth, The Stooges, Paul McCarthy, Jason Rhoades of Patti Smith.
Het werk van Joris Van de Moortel is procesmatig en balanceert tussen orde en chaos. Hij vertrekt meestal vanuit de performance, waar de louterende en de poëtische dimensie nadrukkelijk aanwezig zijn. Niet enkel de materialen waarmee hij werkt (hout, aluminium, was, brons, polyurethaan ...) zijn interessant, ook de wijze waarop hij deze materialen hanteert is uitermate boeiend. Soms maakt hij videowerk dat hij integreert in zijn sculpturen. Sinds kort toont hij ook tekeningen, die hij vooral omwille van de figuratieve en narratieve eigenschappen gebruikt, wat contrasteert met de vaak abstracte composities die hij maakt. Tekenen doet hij ook met neon: lijnen van elektrisch licht doorklieven de ruimte.
Joris Van de Moortel is een beeldend kunstenaar die zich van muziek bedient. De transitie van het ene (de muziek) naar het andere (de beeldende kunst) gaat via performance, waarvan livemuziek een cruciale component vormt. Sinds 2012 creëert hij vaak cilindervormige installaties die als podia voor concerten dienen. Wekelijks repeteert de kunstenaar met de groep Dan Browne. De repetities kunnen worden beschouwd als een improvisatiesessie met ‘waanzinnige gitaren, ritmische stemmen, subsonische bassen en turbulente drums’. In zijn performances speelt Joris Van de Moortel met een onvoorstelbare vitaliteit en intensiteit tot de vernieling toeslaat. Wat overblijft (de uitlopers/energie van eerdere performances) is materiaal voor nieuw werk. Daarin ritmeert hij, brengt hij harmonie en assembleert hij brokstukken die eerder gestolde energetische processen zijn en hun neerslag vinden in 3D-collages, sculpturen of installaties. Telkens weer valt op hoe meesterlijk Joris Van de Moortel kan omgaan met de spanning tussen orde en chaos.

Voor Be-Part maakt Joris Van de Moortel een knappe sculpturale installatie waarmee hij de architectuur van Be-Part bespeelt. In de tentoonstellingsruimtes installeert hij drie akoestische cellen, die gebruikmaken van het specifieke karakter van elke ruimte. In de eerste ruimte vindt in een monumentale setting de akoestische performance Fieldrecordings of my own environment plaats. De tweede ruimte wordt ingevuld door het brein, de controlekamer waarin het akoestische geluid opgevangen wordt en doorstroomt naar de versterker, het speaker cabinet (de kelder van Be-Part als klankkast), waar de bezoeker een abstracte vertaling van het akoestische geluid krijgt. Joris Van de Moortel refereert graag aan het Dream House van componist en musicus La Monte Young en Marian Zazeela in New York wanneer hij het over dit speaker cabinet heeft. Zowel de eerste als de tweede ruimte fungeren als sculpturale eilanden van polyurethaan en architectuur. Alle ruimtes worden met elkaar verbonden door middel van koper (speakerkabel), aluminium buizen en 60 meter neonlicht. Het licht, het neon is dé bron van aantrekking voor de toeschouwer. De derde en laatste ruimte is een klankkast, waarin elke verandering of aanwezigheid de klank mee bepaalt en definieert. De architectuur dient als kabinet, waar de speakers in verschillende maten of soorten ingepast worden. In tegenstelling tot de visuele en auditieve ervaring van de performance zal de ervaring van het speaker cabinet eerder lichamelijk zijn.

De muziek van de performance is ontstaan uit dagelijkse spinsels en riedels, ongecontroleerd als een losgeslagen projectiel dat de ruimte vult. Deze muziek ontstond gedurende vele gitaarsessies die Joris Van de Moortel had met Thomas De Prins. Die zette het geheel aan noten, ritmes, ruis, loops en effecten om naar een pianopartituur (= de basis). Hij verwerkte dit bouwspel aan veldopnames tot een compositie (of zo men wil een bouwsel) met een romantische inslag, van Ouverture naar Largo over Finale met Fin. Daar waar het omzetten naar piano voor de autodidactische muzikant Joris Van de Moortel al een heel nieuwe wereld opende, betekende de vertaling voor een klassieke bezetting in eerste instantie een barrière, waarna hij uiteindelijk omvergeblazen werd door de magie van de uitvoering van de klassieke compositie en de beroering die daardoor ontstond.


Tijdens de vernissage op zaterdag 28 november was in Be-Part een akoestische uitvoering te horen van Fieldrecordings of my own environmentdoor het hedendaags klassiek gezelschap SPECTRA onder leiding van Filip Rathé. De performance werd geschreven voor viool, altviool, cello, fluit, fagot, klarinet, basklarinet en percussie en duurt ongeveer 20 minuten. Het stuk wordt opgevoerd op een eiland van polyurethaan, dat eigenlijk een vrij dense sculptuur is, waar drie Bird Houses of Watchtowers en een cilindervormige installatie de aandacht trekken. Het geluid wordt van de akoestische naar de versterkte ruimtes gestuurd via dynamische microfoons en contactmicrofoons (die de trillingen van het geproduceerde geluid opvangen). In de controlekamer (ook een Bird House) worden de geluiden gemixt vooraleer ze doorgestuurd worden naar de derde kamer, die gevormd wordt door de ruimte voor, in en achter de speakerkast.
De performance Fieldrecordings of my own environment vindt tijdens de vernissage plaats voor een livepubliek en wordt op zondag 31 januari 2016 herhaald. Tijdens de tentoonstelling vervangt het gezang van kanaries het concert.

ÇA VOUS INTÉRESSE L’ARCHITECTURE ? Botanical vibrations travel through the air tangled as wires, attempting to play with the rhythmic structure is de eerste institutionele monografische tentoonstelling van het werk van Joris Van de Moortel in België.

Cylinder is de naam van een reeks cahiers die Joris Van de Moortel in samenwerking met MER Paper Kunsthalle publiceert. Het concept, de samenstelling en de vormgeving van elk nummer zijn het werk van Joris Van de Moortel. Voor de productie werkt de kunstenaar samen met Studio Luc Derycke. De reeks werd opgestart in 2012 en verschijnt op het ritme van nieuwe projecten. In deze publicatiereeks voert Joris Van de Moortel zichzelf soms op als stripfiguur (comics waren zijn eerste liefde).
Op 20 november verscheen naar aanleiding van de tentoonstelling Ne Vacuum, een nieuwe editie van Joris Van de Moortel en A.F. Vandevorst. Het 32 pagina’s tellende Cylinder #7 werd gepresenteerd in de voor de gelegenheid omgebouwde Slagerij Van de Velde in de Lange Leemstraat in Antwerpen.
Cylinder #7 focust op de performance White Light Paint AF White die de kunstenaar in maart 2015 uitvoerde in de residentie van de Belgische ambassadeur in Parijs tijdens de modeshow van A.F. Vandevorst.
Kenmerkend voor deze reeks is dat na tien edities een afzonderlijke publicatie wordt gepubliceerd die de Cylinders 1 tot 10 bundelt tot één volume met twee extra volumes in een speciale editie.

De eerste monografie van Joris Van de Moortel, Fieldrecordings of my own environment, verscheen in 2013. Op 31 januari 2016 wordt deel twee hiervan in Be-Part gepresenteerd.

Joris Van de Moortel studeerde aan het HISK (2008-2009) en resideerde in 2012 en 2013 aan het Künstlerhaus Bethanien in Berlijn. In 2012 had hij een eerste solotentoonstelling in Le Transpalette in Bourges. In 2013 volgde een tweede solotentoonstelling in het Künstlerhaus Bethanien in Berlijn. In hetzelfde jaar presenteerde de Galerie Nathalie Obadia het werk van Joris Van de Moortel voor de eerste keer. Het daaropvolgende jaar nodigde het Palais de Tokyo in Parijs hem uit om met een performance deel te nemen aan de tentoonstelling Des choses en moins, des choses en plus. De performance Don’t you know you’re gonna mess up the carpet bleef niet onopgemerkt.


Eerder dit jaar volgde een tweede solo, It’s no longer a thing but a performance group, in de Galerie Nathalie Obadia.